خانه » پزشکی و سلامت » علائم و درمان مننژیت مغزی
!-- -->

علائم و درمان مننژیت مغزی

علائم و درمان مننژیت مغزی

,مننژیت,مننژیت در کودکان,مننژیت قارچی,مننژیت چیست,مننژیت در بزرگسالان,مننژیت مننگوکوکی,مننژیت در نوزادان,مننژیت مغزی چیست؟,مننژیت باکتریایی,مننژیت ویروسی,مننژیت در کودکان چیست,مننژيت در كودكان,عوارض مننژیت در کودکان,واکسن مننژیت در کودکان,مننژیت مغزی در کودکان,تب مننژیت در کودکان,مننژیت ویروسی در کودکان,تشخیص مننژیت در کودکان

علائم و درمان مننژیت مغزی

به گزارش بی اس ام اس در بیماری مننژیت غشاء مننژ اطراف مغز و نخاع ملتهب می‌شود. ورم همراه با آن معمولاً باعث بوجود آمدن نشانه‌هایی از جمله سردرد، تب و خشکی گردن می‌گردد.

این بیماری انواع مختلفی مثل ویروسی، باکتریایی، قارچی و… دارد که عفونت‌های ویروسی شایع‌ترین و باکتریایی خطرناک‌ترین آن‌هاست. همچنین بدلیل نزدیکی آن با مغز و نخاع زندگی فرد را به خطر می‌اندازد. پس با مشاهده علائم سریعاً باید به پزشک مراجعه کرد. این بیماری تا حدی واگیر هستند.

علائم بیماری مننژیت؛ سردرد، خشکی گردن، استفراغ، گیجی، برآمدگی در قسمت نرم بالای سر(در کودکان)، ناتوانی در تحمل نور یا صدای بلند، تحریک پذیری و خواب آلودگی(در کودکان)، شایعات پوستی، خشکی دهان، تشنج، مشکل در بیدار شدن، عدم علاقه به خوردن و آشامیدن و همچنین گریه‌ی پی در پی و تغذیه ضعیف(در کودکان).

عوامل بیماری مننژیت؛ عفونت‌های ویروسی(آنتروویروس، ویروس هرپس سیمپلکس نوع2، ویروس زونا یا همان آبله مرغان، اچ.آی.وی و ویروس اوریونبیماری‌های التهابی، انواع سرطان، آلرژی به بعضی داروها، مواد شیمیایی، رد کردن نوبت واکسن(در کودکان)، سن(معمولاً زیر بیست سال)، زندگی در مکان‌های اجتماعی(مثل پادگان و خوابگاه)، بارداری، مصرف الکل و دیابت.

آثار بیماری؛ از دست دادن شنوایی، ناتوانی در یادگیری، مشکل حافظه، آسیب مغزی، مشکل در راه رفتن، تشنج، نارسایی کلیه، شک و مرگ.

این بیماری از طریق معاینه(ضربان قلب، تب، تغییر وضعیت ذهنی و خشکی دهان)، آزمایش مایع نخاعی، سی.تی.اسکن، کشت خون و اشعه ایکس قفسه سینه قابل تشخیص است.

درمان بیماری مننژیت؛ درمان سریع با آنتی بیوتیک‌های داخل وریدی و داروهای کورتیزونی(در نوع حاد و با تجویز پزشک)، استراحت، مصرف مایعات فراوان و مصررف داروهای مسکن درد و تب(با تجویز پزشک).

واکسن‌های پیشگیری بیماری مننژیت ؛ هموفیلوس(برای کودکان)، وکنژوگه پنوموکوک، مننگوکوکی(برای نوجوانان در سنین 11 تا 12 سالگی، دانشجویان در سال اول دانشگاه که قصد اقامت در خوابگاه را دارند، کودکان بزرگتر از 2 سال که دچار مشکلات سیستم ایمنی از جمله طحال نباشند و افرادیکه قصد سفر به کشورهایی را دارند که مننگوکوک در آن شایع است.

منبع:

راستینه

مننژیت

تاکنون 32 نظر ثبت شده است.

  1. مننژیت بیماری ای است که درآن غشاء (مننژ یا meninges) اطراف مغز و نخاع ملتهب می شود

  2. همراه با مننژیت اغلب باعث بروز نشانه های معمول بیماری مننژیت، شامل سردرد، طب و خشکی گردن می شود.

  3. مننژیت در انواع ویروسی، باکتریایی، قارچی و غیره وجود دارد، اما عفونت های ویروسی معمولا شایع تر از سایر عفونت ها باعث ابتلای فرد به مننژیت می شوند

  4. بسته به علت مننژیت ممکن است این بیماری بعد از چند هفته بهبود یافته و یا ممکن است زندگی فرد را تهدید نماید.

  5. رایج‌ترین نشانه‌های مننژیت سردرد و خشکی گردن همراه با تب، گیجی یا هشیاری دگرگون شده، استفراغ، و ناتوانی در تحمل نور (نورهراسی) یا صداهای بلند (صداهراسی) می‌باشد.

  6. معمولاً در کودکان فقط نشانه‌های غیراختصاصی مانند تحریک‌پذیری و خواب‌آلودگی مشاهده می‌شود.

  7. اگر ضایعهٔ پوستی مشاهده شود، ممکن است نشان دهندهٔ علت مشخصی برای مننژیت باشد؛ مثلاً، مننژیت در اثر باکتری مننژوکک ممکن است همراه با ضایعهٔ پوستی مشخصی باشد.

  8. مننژیت می‌تواند به دلیل نزدیکی التهاب به مغز و نخاع، زندگی بیمار را به خطر اندازد، بنابراین این بیماری را تحت عنوان فوریت پزشکی دسته بندی می‌کنند.

  9. اگر شک دارید که خود و یا یکی از اعضای خانواده تان دچار این بیماری شده اند، سریعا به بیمارستان مراجعه نمایید.

  10. درمان بموقع مننژیت باکتریایی جلوی بروز خیلی از عوارض جدی بیماری را می گیرد.

  11. اشتباه گرفتن علایم و نشانه های بیماری مننژیت با بیماری آنفلوانزا ممکن می باشد.

  12. اشتباه گرفتن علایم و نشانه های بیماری مننژیت با بیماری آنفلوانزا ممکن می باشد.

  13. اشتباه گرفتن علایم و نشانه های بیماری مننژیت با بیماری آنفلوانزا ممکن می باشد. علایم و نشانه های مننژیت در چند ساعت و یا بین ۱ تا دو روز خود را نشان می دهند. علایم و نشانه هایی که در هرفرد بالای ۲ سال ممکن است ظاهر شود، شامل:

    تب بالا و ناگهانی
    سردرد شدید
    خشکی گردن
    تهوع و استفراغ بهمراه سردرد
    گیجی و یا ناتوانی در تمرکز کردن
    تشنج
    خواب آلودگی و یا مشکل در بیدار شدن
    حساسیت به نور
    فقدان علاقه به خوردن و آشامیدن
    التهبا های پوستی در بعضی از انواع مننژیت

    علایم بیماری مننژیت در کودکان شامل:

    تب بالا
    گریه‌ی پی در پی
    بی خواب و بی قراری شدید
    تغذیه ضعیف
    برآمدگی در قسمت نرم بالای سر کودک
    خشکی گردن و بدن کودک

    کودکان مبتلا به مننژیت بسختی آرام می شوند و حتی زمانیکه بغلشان می کنید، شدیدتر گریه می کنند.

  14. دلایل ابتلا به مننژیت

    معمول ترین دلیل ابتلا به مننژیت عفونت های ویروسی بوده که معمولا بدون درمان بهبود می یابند. بعضی اوقات علت مننژیت عفونت باکتریایی است. یکی دیگر از دلایل مننژیت که اغلب کم تر رخ می دهد عفونت های قارچی می باشند. از آنجاییکه مننژیت باکتریایی از همه خطرناک تر بوده و باعث مشکلات جدی می شود، پیدا کردن منبع عفونت مننژیتی، یکی از مهم ترین بخش های برنامه درمانی مننژیت می باشد.

  15. اغلب ویروس هایی که باعث مننژیت ویروسی می شوند، شامل آنتروویروس، ویروس هرپس سیمپلکس نوع ۲، ویروس زونا (که به عامل آبله مرغان و زونا شناخته می‌شود)، ویروس اوریون، اچ آی وی می باشند.

  16. عوامل و مواردیکه می توانند خطر ابتلا به مننژیت را افزایش دهند شامل:

    رد کردن نوبت واکسن – اگر شما یا کودکان یکی از نوبت های واکسن زدن را رد نمایید خطر ابتلای شما به بیماری مننژیت افزایش می یابد.

  17. اغلب انواع مننژیت ویروسی در سنین قبل از ۵ سال رخ می دهند و اکثر موارد مننژیت ویروسی در افراد زیر بیست سال را تحت تاثیر قرار می دهد.

  18. داشنجویان ساکن در خوابگاه، پرسنل نظامی ساکن پایگاه های نظامی و کودکان مدرسه رو یا کودکانیکه در رورشگاه هستند، در خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری می باشند.

  19. – اگر شما باردار هستید، در خطر بیشتری برای ابتلا به مننژیت قرار دارید.

  20. عواملی که سیستم ایمنی بدن را تحت تاثیر قرار داده همچون بیماری ایدز، الکلی بودن، دیابت و … می تواند فرد را مستعد ابتلا به مننژیت نماید.

  21. مننژیت می تواند عوارضی جدی در پی داشته باشد. هرچه مدت بیشتری شما یا کودکان دچار بیمرای مننژیت درمان نشده باشید، بیشتر در خطر عوارض آن از جمله تشنج و آسیب عصبی دائمی از جمله موارد زیر هستید. انواع آسیب های عصبی مننژیت می توانند، شامل:

    از دست دادن شنوایی
    مشکل حافظه
    ناتوانی در یادگیری
    آسیب مغزی
    مشکل در راه رفتن
    تشنج
    نارسایی کلیه
    شک
    مرگ

  22. پزشک یا پرستار شما را معاینه کرده و مواردی هچون ضربان قلب شما، تب، تغییر وضعیت ذهنی و خشکی گردن را چک می نماید. اگر پزشک به اینکه شما دچار مننژیت شده اید شک داشته باشد، از آزمایش مایع نخاعی و سایر آزمایش ها همچون کشت خون، اشعه ایکس قفسه سینه و سی تی اسکن سر استفاده می نماید.

  23. درمان این بیماری بسته به نوع مننژیت شما یا کودکتان متفاوت است.

  24. مننژیت حاد باکتریایی نیاز به درمان سریع با آنتی بیوتیک های داخل وریدی و داروهای کورتیزونی برای اطمینان از بهبود و کاهش عوارض آن همچون ورم مغذی و یا تشنج دارد. آنتی بیوتیک و یا ترکیب آنتی بیوتیکی و دارویی شما که پزشکتان برای شما انتخاب می کند، بسته به نوع عفونت متفاوت می باشد.

  25. آنتی بیوتیک ها قادر به درمان مننژیت ویروسی نیستند و در بیشتر موارد مننژیت ویروسی خود بخود در طول چند هفته بهبود می یابد

  26. درمان انواع ساده مننژیت ویروسی شامل:

    استراحت
    مصرف فراوان مایعات
    داروهای مسکن برای کاهش درد و تب

    اگر علت مننژیت شما ویروس تب خال است، می شود از داروی ضد ویروسی استفاده نمود.

  27. اگر علت مننژیت شما معلوم نباشد، پزشکتان شروع به استفاده از درمان های ضدویروسی و آنتی بیوتیکی تا زمان مشخص شدن علت بیماری می کند.

  28. مننژیت قارچی با داروهای ضدقارچ درمان می شود. البته این داروها اثرات جانبی جدی داشته و ممکن است شروع درمان با این داروها تا زمان تشخیص آزمایشگاهی مننژیت قارچی به تعویق افتد.

    مننژیت مزمن بسته به علت آن که عموما عفونت قارچی هست، درمان می شود.

  29. مننژیت های غیرعفونی که بعلت حساسیت و یا بیماری های خود ایمنی رخ داده اند را ممکن است با داروهای کورتیزونی درمان نمایند. در بعضی از موارد نیاز به درمان خاصی نبوده و بیماری خود بخود بهبود می یابد. در مننژیت مرتبط با سرطان نیز نیاز به درمان سرطان برای درمان مننژیت دارد.

  30. مننژیت باکتریایی و ویروسی واگیردار هستند، البته هیچکدام به واگیرداری سرماخوردگی یا آنفولانزا نیستند. احتمال انتقال هر دو از طریق ذرات ترشحات تنفسی در حین برخوردهای نزدیک مانند بوسیدن، عطسه یا سرفه کردن به طرف کسی وجود دارد، اما صرف تنفس هوایی که فرد مبتلا به مننژیت در آن نفس کشیده است باعث انتقال آن‌ها نمی‌شود. مننژیت ویروسی معمولاً توسط آنتروویروس‌ها به وجود می‌آید، و بیشتر از طریق آلودگی مدفوعی منتشر می‌شود. احتمال آلودگی را می‌توان با تغییر رفتارهای منجر به انتقال کاهش داد.

  31. بعضی از انواع خاص واکسن ها می توانند از ابتلا به بعضی از مننژیت ها پیشگیری نمایند. این واکسن ها شامل:

    واکسن هموفیلوس (HiB vaccine) در کودکان جلوی شیوع یکی از انواع مننژیت باکتریایی را می گیرد.
    واکسن کونژوگه پنوموکوک (pneumococcal conjugate vaccine) نیز از سایر روش های موثر در پیشگیری از ابتلا به مننژیت پنوموکوکی می باشد.

    افراد خانواده و کسانیکه رابطه نزدیکی با فرد مبتلا به مننژیت مننگوکوکی دارند، باید از داروهای آنتی بیوتیکی برای پیشگیری از ابتلایشان به این نوع مننژیت دریافت نمایند.

  32. واکسیناسیون مننگوکوکی (meningococcal) برای افراد زیر توصیه می شود:

    نوجوانان در سنین ۱۱ تا ۱۲ سال که وارد دبیرستان می شوند و تاکنون این واکسن را دریافت نکرده اند.
    همه دانشجویان سال اول دانشگاه که قصد اقامت در خوابگاه دارند.
    کودکان دو ساله و یا بزگتر که طحال نداشته و یا دچار سایر مشکلات سیستم ایمنی هستند.
    افرادیکه قصد سفر به کشورهایی دارند که مننگوکوک در آنجا شایع می باشد.