آیا رابطه ای بین کاهش علائم بیماری ام اس و ورزش وجود دارد؟

در این مطلب از سایت جسارت به ام اس و ورزش می پردازیم. امیدواریم این مطلب مورد توجه شما سروران گرامی قرار گیرد.

ام اس و ورزش

ام اس (MS) بیماری ای مزمن و ناتوان کننده سیستم عصبی است که با التهاب در

هر مکانی از نخاع و مغز مشخص می شود. شیوع بیماری در زنان ۳ برابر مردان است…

ام اس بیماری ای خودایمنی است و ارثی نیست اما احتمال ابتلای فردی که فرزند، خواهر یا برادر وی بیمار است، بیش از جمعیت کلی است.

شایع ترین علامت اولیه شروع حاد بیماری، احساس بی حسی یا گزگز در قسمت های انتهایی هر دو دست یا پاست.

معمولا علایم از اندام پایین آغاز و به بالا ختم می شوند. ابتلا به علایم چشمی، سفتی عضلانی،

عفونت ادراری، پوکی استخوان، تحلیل عضلانی و ترک های پوستی از دیگر عوارض این بیماری است.

با پیشرفت بیماری، مقاومت نداشتن به گرما، احساس درد، نقایص حرکتی، نقایص عملکردی و ابتلا به افسردگی دیده می شود.

پس از مدتی هم حافظه کوتاه مدت کاهش می?یابد. معمولا مبتلایان به بیماری ام اس، ترس از فعالیت دارند؛

نداشتن تعادل حین راه رفتن، لرزش، ناپایداری در راه رفتن، سرگیجه، حرکت های ناگهانی

اندام ها، ناهماهنگی بدن و ضعف، مبتلایان را از حضور در عرصه های اجتماع بازمی دارد.

در طول دوران وجود بیماری ام.اس مشکلات عصبی بیشتری وجود خواهد داشت که احتمالا به وسیله حمایت ناکافی

عوامل رشد عصبی(NGF) در سیستم عصب مرکزی به وجود می آیند. اینگونه التهابات و نارسایی های عصبی

هنگامی که نواقص شدید در سیستم های جسمانی و شناختی بیماران رخ می دهد به اوج خود می رسد. به خوبی

نشان داده شده است که بیماران ام.اس سطح پایین تری از فعالیت های روزانه نسبت به افراد سالم جامعه دارند و

تعجب آور نیست که بعضی از عوارض شناخته شده بی فعالیتی در این گروه از بیماران دیده شده است.

بیماری ام اس و ورزش

در مبتلایان به ام اس، ورزش می تواند از یک راه رفتن ساده روی تردمیل شروع شود. یوگا، دوچرخه سواری و شنا نیز مفیدند.

ولی مطالعات نشان داده که پیاده روی بیشتر از سایر ورزش ها جلوی آسیب های مرتبط با حافظه را می گیرد.

مطالعه هایی که به وسیله محققان دانشگاه یوتا منتشر شد، نشان داد بیمارانی که در برنامه های ورزشی

ایروبیک شرکت می کنند، نسبت به بیماران دیگر، سطح آمادگی جسمانی، قلبی و عروقی بیشتری دارند و

کمتر احساس خستگی می کنند و نگرش مثبت و مشارکت بیشتری در فعالیت های اجتماعی دارند بنابراین

می توان گفت ورزش نقش مهمی در درمان و بهبود و حفظ ظرفیت، عملکرد و توانایی بیماران ام اسی دارد.

پیاده روی سریع، آهسته دویدن، راه رفتن در آب و … ضربان قلب را افزایش می دهد و برای هر کسی از

جمله مبتلایان به ام اس مفید است. یک گزینه دیگر نیز وجود دارد و آن این که اگر فرد مبتلا دچار عدم تعادل است و

یا قادر به راه رفتن نیست، می تواند از دستگاه های دوچرخه ثابت استفاده کند. ورزش در آب نیز یک محیط شناور و

بی خطر برای این دسته از افراد ایجاد می کند. آب گرم 80 تا 84 درجه فارنهایت (30 تا 31 درجه سانتی گراد) از سفتی

عضلات می کاهد و این اجازه حرکت آسان تر را به بیمار می دهد. کار کردن در محیطی که آب تا سینه باشد، باعث

می شود که به علت شناوری، بدن وزن کمتری را متحمل شود و این موضوع باعث کاهش سفتی در ساق پاها گردیده و به راه رفتن کمک می کند. 

تمام داروهای موجود در زمینه درمان ام اس، تنها ۲۵ تا ۳۵ درصد در درمان بیماری نقش دارند، اما انجام ورزش های مختلف،

راه رفتن در استخر و آب درمانی به بهبود علائم ام اس و علائم حرکتی بیمار کمک می کند.

درمان ام اس با ورزش

ورزش احتیاج به ساعت معینی ندارد. 20 دقیقه ورزش سبک در روز می تواند به اندازه ساعت ها ورزش سخت

برای بدن مفید باشد. حتی می توانید ورزش را در چند مرحله کوچک تر و در طول روز تقسیم کنید. استفاده از یک

برنامه ورزشی منظم و ثابت تنها راه حفظ اثرگذاری ورزش است. اگر احساس کردید قدرت بدنی سابق را ندارید و

قادر به انجام کارهایی که در گذشته انجام می دادید، نیستید، تسلیم نشوید. شما با کمک و

راهنمایی افراد متخصص می توانید مناسب ترین ورزش را با توجه به شرایط بدنی تان انتخاب نمایید.

– همیشه قبل از شروع ورزش با نرمش مناسب بدن را گرم کنید و پس از ورزش نیز با نرمش آرام بدن را سرد کنید.

– به آرامی پیش بروید. مثلا اگر قرار است که 30 دقیقه ورزش کنید، با جلسات 10 دقیقه ای شروع کنید و به تدریج آن را افزایش دهید.

– در یک محیط امن ورزش کنید. از ورزش در سطوح لغزنده اجتناب کنید، در نور کم ورزش نکنید، قالیچه ها را

کنار بگذارید و هر چیزی که ممکن است خطری در حین ورزش برای شما ایجاد کند، را دور کنید.

– اگر در تعادل مشکل دارید، هنگام ورزش به یک نرده یا تکیه گاه تکیه کنید.

– هر زمانی که احساس کردید حالتان خوب نیست و یا ممکن است آسیب بببینید، ورزش را متوقف کنید.

– فعالیتی را انتخاب کنید که برای شما جالب باشد و از انجام آن لذت ببرید.

کشش در ورزش برای بیماران بسیار مهم است، زیرا منجربه انعطاف پذیری بدن می شود و طیف وسیعی از حرکات را ممکن می کند.

ضمن این که منجر به حفظ تعادل بیمار می شود. یوگا و تای چی از گزینه های مفید ورزش های کششی برای مبتلایان به ام اس محسوب می شوند. 

ام اس و ورزش

برخی از بیماران ممکن است هنگام ورزش دچار علائمی مانند تاری دید، بی حسی یا احساس گزگز شوند که

به خاطر افزایش دمای بدن است و با سرد کردن بدن علائم برطرف می شود. برای پیشگیری از بروز چنین علائمی

توصیه می شود بیماران هنگام ورزش از نوشیدنی های خنک استفاده کنند و در محیطی ورزش کنند که دارای

وسایل تهویه مناسبی باشد. همچنین توصیه می شود به منظور رعایت احتیاط بهتر است فردی آشنا به اصول پزشکی در محل حضور داشته باشد.

توجه داشته باشید حتی افراد سالم نیز سریعا بعد از آغاز یک دوره ورزشی نتایج مطلوبی نمی گیرند بنابراین برای

مشاهده اثرات ورزش در توان و روحیه تان به خودتان فرصت دهید. اگر مدت کوتاهی ورزش نکردید، ممکن است حدود شش

هفته طول بکشد تا قدرت عضلات به حالت اولیه برگردد. ناامید نشوید زیرا این امر یک حالت طبیعی است و برای همه این اتفاق می افتد.

بعد از تایید پزشک تان دوباره ورزش را شروع کنید. بعد از هر دوره عود و حمله بیماری، به صورت طبیعی توان عضلات

کاهش می یابد، صبر پیشه کنید و تمرینات خود را آهسته و پیوسته انجام دهید تا بدن به حالت اولیه بازگردد.

تمرین با وزنه و دستگاه های بدنسازی می تواند جزء گزینه های پیشنهادی باشد. توصیه می شود در ابتدا تمرین را با

وزنه های سبک تر و یا حتی بدون وزنه شروع شود. توصیه می شود تمرینات سنگین را که امکان انجام آن در یک

روز نبود تقسیم نمایید مثلا روز اول فقط تمرینات عضلات بالاتنه و روز بعد تمرینات عضلات پایین تنه را انجام دهید.

ام اس و ورزش