خانه » مطالب جالب » آشنایی کامل و اصولی با “حروف الفبا” + “حروف الفبای فارسی” به ترتیب

آشنایی کامل و اصولی با “حروف الفبا” + “حروف الفبای فارسی” به ترتیب

آشنایی کامل و اصولی با “حروف الفبا” + “حروف الفبای فارسی” به ترتیب

الفبای فارسی,الفبای فارسی برای کودکان,الفبای فارسی قبل از اسلام,الفبای فارسی فانتزی,الفبای فارسی با شعر,الفبای فارسی اندروید,الفبای فارسی باستان,الفبای فارسی نستعلیق

حروف الفبا , حروف الفبا فارسی , حروف الفبای فارسی , حروف الفبای فارسی به ترنیب

حروف الفبای فارسی و عربی بسیار شبیه هم هستند و فقط در چند حرف با هم تفاوت دارند و گچ پژ در زبان عربی وجود ندارد.بعضی از حروف هم در ظاهر کمی با هم فرق دارند.مانند ک فارسی که سرکشدار است و در عربی بدون سرکش است اما از لحاظ صدایی یک صدا دارند.بعضی از حروف هم مانند ث وجود دارند که از لحاظ تلفظی با هم فرق دارند ولی در حالت نوشتاری کاملا شبیه هم هستند.الفبای فارسی دارای سی و دو حرف است که با الف شروع می شود و با یا مام می شود.در الفبای فارسی حروفی وجود دارند که یک جور تلفظ می شوند ولی یک جور نوشته نمی شوند مانند چهار حرف ز ذ ض ظ.یا سه حرف س ص ث.

1♣  الف  ♣

2♣  ب  ♣

3♣ پ

4♣ ت ♣

5♣ ث ♣

6♣ ج ♣

7♣ چ ♣

8♣ ح ♣

9♣ خ ♣

10♣ د ♣

11♣ ذ ♣

12♣ ر ♣

13♣ ز ♣

14♣ ژ ♣

15♣ س ♣

16♣ ش ♣

17♣ ص ♣

18♣ ض ♣

19♣ ط ♣

20♣ ظ ♣

21♣ ع ♣

22♣ غ ♣

23♣ ف ♣

24♣ ق ♣

25♣ ک ♣

26♣ گ ♣

27♣ ل ♣

28♣ م ♣

29♣ ن ♣

30♣ و ♣

31♣ ه ♣

32♣ ی ♣

حروف الفبا , حروف الفبا فارسی , حروف الفبای فارسی , حروف الفبای فارسی به ترنیب

روش آموزش حروف الفبای فارسی

به طور کلی الفباها به سه گروه آوایی، غیرآوایی و نیمه آوایی تقسیم می‌شوند. روش‌های آموزش الفبا به سه دسته تقسیم بندی می شوند: 1-روش تحلیلی،2- روش کلی و 3-روش ترکیبی.برای یادگیری الفباهای آوایی بهترین و مطمئن ترین روش، روش تحلیلی است.در این روش یک کلمه را به صداهای تشکیل دخنده ان تجزیه می کنند و سپس می نویسند.برای آموزش الفبای غیر آوایی بهترین روش کلی است.برای الفبای نیمه آوایی هم بهتر است از روش ترکیبی استفاده کنیم

حروف فارسی به ترتیب حروف : الف ب پ ت ث ج چ ح خ د ذ ر ز ژ س ش ص ض ط ظ ع غ ف ق ک گ ل م ن و ه ی

حروف الفبا , حروف الفبا فارسی , حروف الفبای فارسی , حروف الفبای فارسی به ترنیب

با این شعر می توانید حروف الفبا را براحتی حفظ کنید

الفب پتث جچح خدذ رز سینشین صادضاد طاظا عین غین فاقاف کافلام میمنونواوهایا

در الفبای زبان عربی چهار حرف «گ چ پ ژ» وجود ندارد. عرب‌زبان‌ها، به جای این ۴ حرف، بیشتر حرف‌های «ف ک ز ج، تش، ق» را استفاده می‌کنند. همچنین حرف «ک» از زبان فارسی را نیز گاهی با حرف «گ» به‌صورت یکسان معرب می‌سازند. درمورد «و» فارسی نیز عموماً آن را به «ف» تبدیل می‌کنند؛ به‌کار نبردن این حرف‌ها به‌خودیِ خود در یک زبان ایراد به‌شمار نمی‌رود، اما پس از ورود اسلام به ایران الفبای عربی برای نوشتن خط پارسی به‌کار گرفته شد. هجوم زبان عربی آسیب‌هایی بر زبان پارسی وارد نموده و سبب فراموشی و گاهی نابودی برخی از واژه‌های ایرانی شده‌است. این دگرگونی در زبان پارسی تا آن اندازه گسترش یافته که حتی نام زبان پارسی به فارسی تغییر یافته‌است. دگرگونی‌های زبان پارسی، از برای مشکلات خویش نیست، بلکه بار مشکلات زبانی دیگر را بر دوش می‌کشد.

واژه‌های آسیب‌دیده در زبان پارسی، به‌دلیل نبودِ گ چ پ ژ در زبان عربی:

  • واژه‌های با واج «گ» (مانند گرگانی = جرجانی، بزرگمهر = بوذرجمهر)
  • واژه‌های با واج «چ» (مانند چمکران = جمکران، چاچ‌رود = جاجرود)
  • واژه‌های با واج «پ» (مانند پارس = فارس، پردیس = فردوس، پیل = فیل)
  • واژه‌های با واج «ژ» (کژ = کج، لاژورد= لاجورد)
  • همچنین بسیاری از واژه‌های پارسی که دارای واج‌های «گ چ پ ژ» بوده‌اند به‌جای دگرگونی در یک واج، به‌صورت یکپارچه با واژهٔ عربیِ دیگری جایگزین شده‌اند. (مانند کژدم>> عقرب، ژرفا>> عمق، آرامگاه>> مقبره، واژه>> کلمه

حروف الفبا

تاکنون 33 نظر ثبت شده است.

  1. الفبای پارسی گروه سی‌ودوگانهٔ حروف (اَشکال نوشتاری) در خط فارسی است که نمایندهٔ نگاشتن (همخوان‌ها یا صامت‌ها) در زبان فارسی است و حروف بی‌صدا نام دارند. به این گروه از حروف (اَشکال)، حروف الفبا یا حروف هجای فارسی می‌گویند.

    این حروف۳۲گانه، دارای حالت‌های متفاوت نوشتاری‌اند. یک حرف یا یک شکلِ یکسان از یک حرف ممکن است نمایندهٔ چند واج متفاوت باشد (مانند شکل: «ا»، از گروه «الف» که نمایندهٔ مصوت بلند ـا (مانند «باد» و «زاد») و هم صامتِ «همزه» (مانند «ابر» و «امروز» و «اردک») هر دو می‌تواند باشد)، و برعکس، ممکن است چند حرف متفاوت همگی اشاره به یک واج یکسان داشته باشند (مانند حروف متفاوت: س، ص، ث که همه مشترکاً نشانهٔ واج صامتِ «س» می‌باشند).

    درضمن، برای نگاشتن واکه‌های بلندِ سه‌گانه (ا، ی، و) نیز از سه تا از حروف الفبا کمک گرفته می‌شود که با سه صامتِ «الف»، «واو» و «ی» هم‌شکل نوشته می‌شوند. واکه‌های کوتاه معمولاً بدون علامت و در موارد ضروری با علامت‌های «زیر» (فتحه ـَ)، «زِبَـر» (کسره ـِ) و «پیش» (ضمه ـُ) مشخص می‌گردند. به علامت‌های به‌کاررفته برای واکه‌ها «حروف صدادار» (بلند و کوتاه) گفته می‌شود.

  2. اساس الفبای فارسی با الفبای عربی یکی است، اما الفبای فارسی دارای چهار حرف است که واج‌های متناظر آنها در عربی استاندارد وجود ندارد. برخی از حروف فارسی با حروف متناظر خود در عربی متفاوت هستند؛ مثلاً حرف «ک» در فارسی در حالت پایانی یا تنها با سرکش نوشته می‌شود درحالی‌که این حرف در عربی در این دو حالت بدون سرکش بصورت «ک» نوشته می‌شود. هم‌چنین حرف «ی» در حالت پایانی در فارسی بدون نقطه است، اما در عربی با دو نقطه بصورت «ی» نوشته می‌شود. برخی از حروف در فارسی دارای بیش از یک شکل هستند، مانند حرف «هـ».

  3. رسم الخط الفبای موجود فارسی، از عربی گرفته شده است. بعضی حروف آن کاملا با زبان عربی یکی است که عبارتند از : ج، خ، ه، غ، ف، ک، م، ن، ت، ل، ب، ی، س، ش، و، د، ر (17 مورد) البته حروف “ف” و “ل” جزو حروف دخیل در زبان فارسی اند و ریشه باستانی در این زبان ندارند. مثلا افریدون در اصل باید به شکل اپریدون نوشته شود. یا کلمه بابل در فارسی باستان به شکل بابیروش نوشته شده است. بعضی حروف در فارسی مخرج آوایی ندارند ولی به علت رواج فراوان کلمات دخیل عربی در فارسی از آنها استفاده می شود که عبارتند از: ق، ح، ع، ث، ص، ض، ء، ذ، ط، ظ (10 مورد) سه صوت کوتاه مشترک زبانهای عربی و فارسی که عبارتند از: -ِ ، -ُ ، -َ که عموما در نوشتار زبان فارسی نوشته نمی شوند و به همین دلیل طرز تلفظ کلمات مختلف که قطعا همگی صدادار هستند برای زبان آموز بیگانه بسیار مشکل خواهد بود بطوریکه باید طرز تلفظ تمام کلمات زبان فارسی را حفظ کند و بدون سابقه ذهنی قبلی نمی تواند صرفا با دیدن شکل کلمات فارسی آنها را درست تلفظ کند. مثلا کلمه سه حرفی “کرم ” را به معانی مختلف می توان متصور شد. سه صوت بلند مشترک زبانهای عربی و فارسی که عبارتند از: آ، ای، او اصوات بلند “ای” و “او” به علت مشابهت با حروف “واو” و “یا” می تواند موجب اشتباه در تلفظ شوند مثلا کلمه ” دود” و “میل” که دو معنی و تلفظ مختلف می تواند داشته باشد. حروف عربی در قسمتهای مختلف کلمات فارسی اشکال مختلفی به خود می گیرند مثلا صوت -َ به اشکال اَ ، -َ و صوت -ِ به اشکال اِ ، -ِ ، ه، ﻪ و صوت -ُ به اشکال اُ ، -ُ و ﻮ(مثلا: مولا) نوشته می شوند، یا حرف بی صدای ب به اشکال ب، ﺑ، ﺐ، ﺒ نوشته می شود. چهار حرف فارسی که مخرج آوایی در عربی ندارند توسط توسعه دهندگان اولیه این حروف در این زبان فارسی بدون ابداع شکل جدید برای حروف پ، گ، ژ ، چ و فقط با اضافه کردن دو نقطه بیشتر در حروف پ و ژ و چ نسبت به حروف عربی ب و ز و ج و همچنین با اضافه کردن سرکش برای حرف گ نسبت به حرف ک عربی این حروف را ساخته اند. به شکل نوشتارهای اختصاصی و استثنائی ماخوذ از عربی و سایر زبانهای بیگانه در حروف زیر نیز می توان اشاره کرد: ﺋ(تئاتر) ، ﴼ(تنوین) ، ﹽ(تشدید) ، ﺀ(همزه) ، ﷲ ، ﺂ(الآن) ، ﺃ(مسأله) ، ﺇ(إن شاء الله) ، ﺅ(مسؤول) یا مثلا حرف ی که آ خوانده می شود مثل یحیی و همچنین واو معدوله که نوشته می شود ولی خوانده نمی شود مثل: خواب و … در آخر لازم به ذکر است که برای درست نوشتن و خواندن زبان فارسی به علت مشکلات و نارسائی هایی از قبیل تشابه شکلی حروف، خارج بودن اصوات از متن حروف ، وجود حروف متحد المخرج و مختلف الشکل، دگرگونی شکل و آوای حروف در مواضع مختلف کلمه، تقسیم حروف به متصل و منفصل، نقطه دار و بی نقطه بودن حروف لازم است که علاوه بر حفظ و ازبرکردن شکل کلمات و طرز تلفظ آنها در زبان فارسی بر کلیات دستور زبان عربی نیز آگاهی داشته باشیم.

  4. مرسی به کارم اومد

  5. با سلام
    این‌که الفبای فارسی از الفبای عربی گرفته شده، مسئله‌ای بدیهی است و در منابع معتبر آمده است. به عنوان مثال، مدخل «الفبای فارسی» را در ویکی‌پدیای فارسی ببینید. موفق باشید.

  6. اشتباه نکن لطفاً این کلمات ریشه فارسی دارن و درواقع حروف و کلمات عربی از کلمات فرسی گرفته شده

  7. سلام، ویکی پدیا سایت و دانشنامه ای متعلق به بیگانگان و قابل تغییر به دست اشخاص میباشد و قابل اعتماد نیست. سابقه خط و ادبیات ایران بسیار بیشتر از عربستان است،

  8. با سلام
    الفبای عربی که هیچ اصلا بخش عمده ای از کلمات عربی از واژه های فارسی گرفته شده ، ما ایرانی ها اونقدر بدبختیم که حتی زبان چند هزار سابقه دار خودمون رو می چسبونیم به عربی !؟ واقعا متاسفم ….!
    فقط برای نمونه عرض کنم : واژه کنز در عربی از واژه گنزه (Ganzah) گرفته شده است ، گنزه واژه اصیل پارسی باستان است که به عربی به گنج تبدیل شده است و در زبان خود اعراب به کنز. واژه جهنم از واژه گهنم ایرانی گرفته شده است ، واژه نساء از واژه گان پارسی باستان به معنی مرده است و …. بسیاری دیگر از واژه ها. حتی در قرآن هم بسیاری واژه ها هست که می توانید به منابع رجوع کنید. باسپاس

  9. سلام و ممنون بابت مطلب خوبتون.
    دو سوال ذهنمو مشغول کرده.
    ۱٫اولین کسی که چنین ترتیبی برای الفبا در نظر گرفت چه کسی بود؟
    ۲٫چرا در عربی حرف “ه” قبل از “و” قرار گرفته و در فارسی برعکس؟
    با تشکر

  10. سلام دوست عزیز
    متأسفانه هنوز پاسخی برای سؤال‌هایتان نیافته‌ام. موفق باشید.

  11. حروف الفبا فارسی ۳۲ حرف داره نه ۲۸ تا!!!!

  12. سلام عاالی بود ممنون

  13. سپاس‌گزارم دوست گرامی.

  14. با سلام و وقت بخیر
    (آ،ا) جزء حروف الفبا محسوب می شود یا جزء صدا های حروف الفبا؟
    اگر جزء حروف به حساب می آید چرا در جدول حروف الفبا در قسمت صدا ها نوشته شده است، ولی در تدریس کتاب اول دبستان اولین حرف آموزشی حرف (آ،ا) می باشد؟

  15. سلام ب همگی ،خدایی هر کار میکنید و هر نظری میدین لطفا کلمه عرب رو ننویسین و چیزی رو بنامشون تموم نکنید،عربها عقب مونده تر از این هستن ک بخوان حروف الفبا داشته باشن و آلفبای ایرانی بخواد از الفبای عرب جماعت بر گرفته بشه، شاید خوردن سوسمار،شیر شتر وزنده ب گور کردن دخترا تو ذاتشون باشه ولی نمیشه قبول کرد ک حروف الفبا اول برا عربا بوده . موفق باشید.

    • به شماها میگم بروید با همان 4 حرفی که داشته بودید فقط با انها پارس کنید زیرا فقط و فقط با انها حرف میزدید از عرب تشکر کنید که 28 حرف و عدد صفر که نداشته بودید به شماها یاد داد زیرا قوم پارس از اسمشان معلومه که با این 4 حرف حرف میزدند و حرف زدنشان مثل پارس بود

  16. آخه این عربا چی دارن که حروف الفبا داشته باشن؟؟؟تازه مسخره تر اینه که بگین ما از عربا اقتباس کردیم…واه واه چه مزخرفاتی

  17. اینکه الفبای کنونی فارسی از عربی یا همون سامی(عربی باستان) یا آرامی گرفته شده نمی شود با تعصب ردش کرد.
    ما حتی برای حروفی که مخرج آوایی در عربی نداشته اند هم شکل نوشتاری مستقلی ابداع نکرده ایم بلکه با اضافه کردن دو نقطه به حروف ب و ج و ز حروف جدید پ و چ و ژ را ساخته ایم و همچنین با اضافه کردن سرکش به ک حرف گ را ساخته ایم که بازهم مشابهت شکلی با حروف عربی دارند.
    قبل از اسلام خطوط استفاده شده در ایران هیچ گونه مشابهتی با حروف فعلی عربی که در زبان فارسی رایج است نداشته، از جمله خطوط میخی و اوستایی و …

  18. رسم الخط الفبای موجود فارسی، از عربی گرفته شده است. بعضی حروف آن کاملا با زبان عربی یکی است که عبارتند از : ج، خ، ه، غ، ف، ک، م، ن، ت، ل، ب، ی، س، ش، و، د، ر (۱۷ مورد) البته حروف “ف” و “ل” جزو حروف دخیل در زبان فارسی اند و ریشه باستانی در این زبان ندارند. مثلا افریدون در اصل باید به شکل اپریدون نوشته شود. یا کلمه بابل در فارسی باستان به شکل بابیروش نوشته شده است.
    بعضی حروف در فارسی مخرج آوایی ندارند ولی به علت رواج فراوان کلمات دخیل عربی در فارسی از آنها استفاده می شود که عبارتند از: ق، ح، ع، ث، ص، ض، ء، ذ، ط، ظ (۱۰ مورد)
    سه صوت کوتاه مشترک زبانهای عربی و فارسی که عبارتند از: -ِ ، -ُ ، -َ که عموما در نوشتار زبان فارسی نوشته نمی شوند و به همین دلیل طرز تلفظ کلمات مختلف که قطعا همگی صدادار هستند برای زبان آموز بیگانه بسیار مشکل خواهد بود بطوریکه باید طرز تلفظ تمام کلمات زبان فارسی را حفظ کند و بدون سابقه ذهنی قبلی نمی تواند صرفا با دیدن شکل کلمات فارسی آنها را درست تلفظ کند. مثلا کلمه سه حرفی “کرم ” را به معانی مختلف می توان متصور شد.
    سه صوت بلند مشترک زبانهای عربی و فارسی که عبارتند از: آ، ای، او
    اصوات بلند “ای” و “او” به علت مشابهت با حروف “واو” و “یا” می تواند موجب اشتباه در تلفظ شوند مثلا کلمه ” دود” و “میل” که دو معنی و تلفظ مختلف می تواند داشته باشد.
    حروف عربی در قسمتهای مختلف کلمات فارسی اشکال مختلفی به خود می گیرند مثلا صوت -َ به اشکال اَ ، -َ و صوت -ِ به اشکال اِ ، -ِ ، ه، ﻪ و صوت -ُ به اشکال اُ ، -ُ و ﻮ(مثلا: مولا) نوشته می شوند، یا حرف بی صدای ب به اشکال ب، ﺑ، ﺐ، ﺒ نوشته می شود.
    چهار حرف فارسی که مخرج آوایی در عربی ندارند توسط توسعه دهندگان اولیه این حروف در این زبان فارسی بدون ابداع شکل جدید برای حروف پ، گ، ژ ، چ و فقط با اضافه کردن دو نقطه بیشتر در حروف پ و ژ و چ نسبت به حروف عربی ب و ز و ج و همچنین با اضافه کردن سرکش برای حرف گ نسبت به حرف ک عربی این حروف را ساخته اند.
    به شکل نوشتارهای اختصاصی و استثنائی ماخوذ از عربی و سایر زبانهای بیگانه در حروف زیر نیز می توان اشاره کرد:
    ﺋ(تئاتر) ، ﴼ(تنوین) ، ﹽ(تشدید) ، ﺀ(همزه) ، ﷲ ، ﺂ(الآن) ، ﺃ(مسأله) ، ﺇ(إن شاء الله) ، ﺅ(مسؤول) یا مثلا حرف ی که آ خوانده می شود مثل یحیی و همچنین واو معدوله که نوشته می شود ولی خوانده نمی شود مثل: خواب و …
    در آخر لازم به ذکر است که برای درست نوشتن و خواندن زبان فارسی به علت مشکلات و نارسائی هایی از قبیل تشابه شکلی حروف، خارج بودن اصوات از متن حروف ، وجود حروف متحد المخرج و مختلف الشکل، دگرگونی شکل و آوای حروف در مواضع مختلف کلمه، تقسیم حروف به متصل و منفصل، نقطه دار و بی نقطه بودن حروف لازم است که علاوه بر حفظ و ازبرکردن شکل کلمات و طرز تلفظ آنها در زبان فارسی بر کلیات دستور زبان عربی نیز آگاهی داشته باشیم.

  19. الفبای کنونی ایران که در هنگام تاخت و تاز تازیان بکشور ما رسیده و رفته رفته الفبای پهلوی را از میان برد، الفبائی است که عربها از همنژادان خود نبطیان ، و اینان از ارامیان ، و اینان بنوبه ٔ خود از فینیقیان آموختند.

  20. باسلام
    بعضی از افراد نوشتن که لغت عربی از فارسی گرفته شده ویا لغت فارسی ریشه در عربی نداره ،که این خودش عمق بی سوادی این دسته افراد رو نمایش میده
    وبیان گر این نکته هست که خودشون قدرت مطالعه ندارن و هرکس هرچه در گوش آن ها بخواند مثل آفتاب گردان به آن طرف هدایت میشوند.

  21. الفبا. [ اَ ل ِ ] (اِ مرکب )مجموعه ٔ حروفی است که با ترتیبی قراردادی مرتب شده و صداهای یک زبان را بیان کند. نامهای حروف الفبایی را نیز گویند . الفبای فارسی امروزین مرکب از سی و سه حرف است بدین قرار: ا ء ب پ ت ث ج چ ح خ د ذ ر ز ژ س ش ص ض ط ظ ع غ ف ق ک گ ل م ن و ه ی . در حاشیه ٔ برهان قاطع چنین آمده : مراد از الفبا حروف تهجی است که با الف و ب آغاز میشود و در زبانهای اروپایی آلفابه گویند. اصطلاحاً حروف هجای عربی را که بترتیب الف ، ب ، ت ، ث مرتب شده و به ی ختم میگردد ابتث نامند، در مقابل ابجد. دسته بندی حروف به ترتیب ابجد بسیار قدیمتر از ابتث است ، چه آن در خط فینیقی و عبری و سریانی و ارامی و نبطی نیز موجود است . رجوع به ابجد شود.
    و در عرب بعدها ترتیب اصلی الفبا رابهم زدند و ترتیب دیگری اختیار کردند که ظاهراً بنایش بر این بود که حروفی را که از حیث شکل با هم شباهت دارند دسته دسته کنند چنانکه مثلاً ب ، ت ، ث را با هم ، و ج ، ح ، خ را با هم دسته بندی کردند و تنها سه حرف هَ ، و، ی را که با هیچ حروف دیگری شباهت کافی نداشته اند در آخر الفبا گذاشتند و به احتمال قوی این دسته بندی و ترتیب تازه پیش از اسلام بعمل آمده و عین این ترتیب که اندکی با ترتیب کنونی معمول در مشرق یعنی عربستان و بین النهرین و ایران و غیره متفاوت است ، هنوز هم در الفبای مغربی (ممالک شمالی آفریقا غیر از مصر) محفوظ است بقرار ذیل : ا ب ت ث ج ح خ د ذ ر ز ط ظ ک ل م ن ص ض ع غ ف ق س ش هَ و ی . معلوم میشود بعدهابمناسبت بعضی نظریات که اغلب گویا مستند بصوت و مخرج صوت بوده در ترتیب فوق باز تبدیلات و تغییراتی دادند و ترتیب حروف الفبا را بصورتی درآوردند که اکنون در ایران و غیره متداول است . (حاشیه ٔ برهان قاطع چ معین از جمال زاده مجله ٔ کاوه سال پنجم شماره ٔ 10 «شماره ٔ مسلسل 45»).

  22. مصریان قدیم 24 علامت داشتند و این علامتها شامل همه ٔ حروف صامت بود که در زبان آنان استعمال میشد. ایشان میتوانستند با این علائم نخستین الفبا را تشکیل دهند ولی این کار را انجام ندادند. اساس الفبا معلوم نیست ، بعضی از دانشمندان متن 16 کتیبه ٔ قدیمی را که در سرابیت الخادم واقع در شبه جزیره ٔ سینا پیدا شده است اساس الفبا قرار میدهند. این کتیبه ها به زبان سامی است و ظاهراً شامل 27علامت مختلف است که همه ٔ آنها الفبائی بوده و بخط هروگلیف تعلیم میشده ، اما تاریخ آن کتیبه ها مورد تردیداست ، و هیچیک از دانشمندان آنها را به پیشتر از 1900 ق .م . نسبت نداده اند و بعضی آنها را فقط به آغاز هزارساله ٔ اول منسوب کرده اند. از قدیمترین کتیبه های الفبائی که تا کنون شناخته شده اند کتیبه ٔ تابوت احیرم پادشاه بیبلوس در فینیقیه به سال 13 قرن پیش از میلاد است . این کتیبه به سال 1923 م . بوسیله ٔ پ . مونته کشف گردید و در آن 20 حرف از 22 حرف که اسناد کتیبه های فینیقی اخیر را بدست میدهند دیده میشود. این الفبای سینائی یا فینیقی کشف مهم و قابل توجهی است که بوسیله ٔ آن میتوان آواهای ساده را که در تلفظ زبان وارد میشوند تشخیص داد و همچنین الفبای مزبور ایجاد علامتهای ساده را که تشخیص آنها از یکدیگر بسیار آسان است میسر میکند. در میان شکلهای علامات و نامهای سامی آنها رابطه ای وجود ندارد. نام فقط جوابگوی اصل آکروفونی (یعنی حرف یا علامت بنام یکی از چیزها خوانده شود) است . کتیبه هایی از ابی باآل پادشاه بیبلوس و الیباآل در روی مجسمه ٔ فرعون ازرکن اول در پایان قرن دهم ، و همچنین لوح سنگی مزا در ترانسژردانی در حدود 842 ق .م . و کتیبه های نورا در ساردنی و سنجیرلی در سوریه ٔ شمالی در حدود اواخر قرن هشتم (ق . م .) به دست آمده است .
    این کتیبه ها نشان میدهند که خط فینیقی در عصر قدیم توسعه ٔ خود، در نواحی مختلف بیکسان تغییر و تحول تدریجی یافته است ، در حدود 900 ق .م . یونانیان این الفبا را پذیرفتند. اینان بوسیله ٔ ایجاد یک سیستم ویل و افزودن کنسن های تازه تغییراتی در آن الفبا دادند. در قرن چهار قبل از میلاد این الفبای یونانی با 24 حرف در تمام یونان شایع شد و امروزه هم در آنجا مورد استفاده قرار میگیرد. همه ٔ الفباهای زبانهای اروپایی بطور قطع از الفبای فینیقی مشتق شده اند بی آنکه بتوانند نشو و نمای آن را همواره تصریح کنند. نظیر همین اشکال در مورد زبانهای شرقی پیش می آید. اگر الفباهای آرامی ، عبری و عربی را به آسانی بتوان به الفبای فینیقی ارتباط داد ولی هنوز موفق نشده اند بیان کنند که چه تغییر شکلهایی در تأسیس مثلاً الفبای سبائی (یمانی ) که آن را به فینیقی یا کتیبه های سینایی نزدیکتر میدانند، راه یافته است ،اگرچه موضوع اصل الفبا قابل بحث است ولی در هر حال قطعاً مربوط به دنیای سامی است .

  23. آقای پورداود در فرهنگ ایران باستان چنین آرند:
    الفبائی که امروزه در سراسر روی زمین رواج دارد (به استثنای جاهایی که خط چینی نوشته میشود) و زبانهای گوناگون اقوام متمدن با آن بقلم می آید همه از یکجا سرچشمه گرفته است . باتفاق همه ٔ دانشمندان ، سرزمینی که از آنجا این الفبا برخاست سوریه است یعنی آن بخش از خاک سوریه که در کرانه ٔ دریای سفید (مدیترانه ) واقع است و یونانیان مردمان آنجا را که از کنعانیان بودند فوئینیک (در لاتین فوئنیس ، معرب آن فینیقی ) نامیده اند. امروزه با در دست داشتن نوشته ٔ تابوت احیرم که بخط فینیقی و بعقیده ٔ دانشمندان فرانسوی متعلق به سده ٔ سیزده ق .م . است زمان پیدایش الفبای فینیقی محدود شده است و میتوان گفت اگر این خط در سده ٔ چهاردهم وجود نداشته ، باید در سده ٔ سیزده اختراع شده باشد و یا در میان سده ٔ 13 و 12 ق .م . باید بیاد داشت که آثار کتبی سده ٔ چهاردهم ق .م . که از شهرهای سوریه و فلسطین و کرانه ٔ فینیقیه پیدا شده همه بزبان و خط میخی بابلی است نه اینکه فقطمراسلات این شهریاران فینیقی بفرعونهای مصر (فرمانفرمایان آنان ) بلکه مراسلات آنان بهمدیگر و در میان خودشان بهمین زبان و خط نگاشته شده است . بنابراین میتوان گفت در سده ٔ چهاردهم هنوز حروف الفبائی در سوریه وجود نداشته و اگر وجود داشته هنوز چندان رواج نگرفته بود که از بکار بردن خط بیگانه بی نیاز گردیده باشند، اگرنه جهت نداشته است که رنج نوشتن خط بیگانه بخودهموار سازند و بزبان و خطی که در آنها تسلط نداشتندنامه نگارند و فرعونهای مصر را نیز بخط و زبانی که متعلق به آنان نبود خطاب کنند. نظر بقراین تاریخی الفبای فینیقی باید در سده ٔ سیزده اختراع شده باشد و بسیاری از دانشمندان همین تاریخ را پذیرفته اند، همچنین بگواهی بسیاری از آثار میتوان احتمال داد که این خط از گوبله برخاسته باشد. اینکه آیا یکی از خطوط مصری و بابلی یا هر دوی اینها اساس الفبای فینیقی بوده و سازنده ٔ حروف فینیقی را در اختراعش راهنمایی کرده ،پرسشی است که در موضوع خط اخیر بجا نیست ، زیرا الفبای فینیقی آنچنانکه از آثار قدیم بما رسیده دارای حروفی نیست که یادآور اشکال مصری و بابلی باشد، همچنین حروفی نیست که دلالت بچیزی کند و نمودار تصاویر یا لوازم زندگی باشد. حروف فینیقی که در نوشته ٔ تابوت پادشاه احیرم نقش بسته شده ، ناگزیر به همان هیئت اصلی خود نگاشته شده و هیچیک از علامات آن به هیچیک از چیزهایی که به چشم می آید همانند نیست یا بعبارت دیگر علاماتی نیست مانند علامات میخی که اصلاً نزد سومریها اشکالی بوده و رفته رفته ساده گشته به اشکالی مانند میخها درآمد.
    الفبای فینیقی که از راست به چپ نوشته میشود دارای 22 حرف است ، و هر حرفی نمودار صوت مخصوصی است یعنی مخترع این الفبا از برای هر صوتی که در زبان سامی خود، کنعانی ، داشته علاماتی وضع کرده است . هر یک از این حروف یا علامات بنام یکی از چیزهایی که در آن زمان و در آن سرزمین بیشتر مورد توجه بوده ، خوانده شده است یعنی چیزهایی که در سر نامهای آنها یکی از اصوات این حروف شنیده میشد. معنی نامهای برخی از این حروف به زبان کنعانی معلوم است و معنی برخی از آنها را از روی لغات عربی و آرامی که نزدیک به لهجه ٔ کنعانی است میتوان دانست . نامهای برخی دیگر از این حروف با هیچیک از لغات زبانهای قدیم سامی درست درنمیآید و بمعنی آنها نمیتوان پی برد، اینچنین : الف گاو، بیت «ب » خانه ، گیمل «گ » شتر، دلت «د» در،هه «هَ» ؟، واو «و» میخ ، میخ چوبی ، زین «ز»؟، خت «خ » ؟، طت «ط» ؟، یود «ی » در لهجه ٔ عبری ، یاد دست . کف «ک » کف دست . لمد «ل » ؟، میم «م » آب ، نون «ن » در زبان آرامی ماهی ، سمچ «س » جدار و دیوار، عین «ع » چشم ، په «پ » دهان ، صاده «ص »؟ حرف نوزدهم این الفباء در نوشته ٔ احیرم ودر هیچیک از نوشته های قدیم فینیقیه دیده نشده است وتلفظ آن کوف است ، رش «ر» در آرامی یعنی سر. در فینیقی راش به این معنی است ، شین «ش » بمعنی دندان گرفته شده ، در عبری شن به این معنی است ، تو «ت » نشانی است که از برای بازشناختن به روی جانوران گذارند چون داغ به ران اسب . معانی نامهای برخی ازین حروف که در زبان کنعانی فینیقی معلوم است ، در زبان عبری و زبانهای دیگر سامی نیز که نزدیک به لهجه ٔ کنعانی هستندروشن است و پیوستگی آنها به زبان عربی کنونی هم پیداست . از برای معانی نامهای برخی دیگر از این حروف که در هیچیک از زبانهای سامی قدیم لغات مشابهی بدست نیامده بحدسهای گوناگون و گاهی شگفت انگیز پرداخته اند، مثلاً حرف زین «ز» را در زبان آرامی بمعنی سلاح گرفته اند در صورتی که در ایرانی بودن این واژه شکی نیست غرض از این کوشش بیهوده ، و بزور معانی از برای برخی از این نامها تراشیدن اینست که بمناسبت آن معانی اشکال آن حروف را به اشیائی پیوندند و بگویند علامات حروف فینیقی هم در اصل تصاویر اشیائی بوده است ، ولی با ملاحظه ٔ نمونه ٔ الفبای فینیقی معلوم میشود که این اشکال نمودار چیزهایی که از معنای نامهای آنها برمی آید نمیباشند اگر اتفاقاً نخستین حرف «الف » که گفتیم نام آن بمعنی گاو است شباهتی بکله ٔ این جانور داشته باشد گاوی است با دو شاخ آراسته و از دو گوش بی بهره . درالفبای فینیقی حروف با آوا یا ویل دیده نمیشود. بیست و دو حرف آن فقط بی آوا یا کنسن است . این الفبا با همین نقص در همه ٔ الفباهای مشرقی که از فینیقیه سرچشمه گرفته بجای مانده است از آن جمله در الفبای آرامی و پهلوی که در ایران الفبای عبری ، نبطی و عربی (کوفی ). شرح ستونها از چپ براست : 1 – حروف عبری : ا ب ج د هَ و ز ح ط ی ک ل م ن سامخ ع ف ص ق ر ش ت لا. 2 – نمونه ای از قلم نبطی متأخر در قرنهای 1 و 2 و 3 میلادی که از کتیبه های پطرا، سینا و هجر بدست آمده است . 3- نمونه ای از حروف (نقش نماره ) از قرن چهارم میلادی ،و این هم نوعی از قلم نبطی است . 4 – نمونه ای از حروف عربی مستخرج از کتیبه ٔ زبد و حران مربوط بقرن ششم میلادی . 5 – نمونه ای از حروف عربی (کوفی ) متعلق بقرن اول هجری ، مستخرج از سنگها. 6 – نمونه ٔ دیگر از حروف عربی (کوفی ) متعلق به قرن اول هجری مستخرج از سکه ها7 – نمونه ٔ دیگر از حروف عربی (کوفی ) متعلق به قرن اول هجری مستخرج از پاپیروسها.
    داشتیم و الفبای عربی که اکنون داریم . الفبای کنونی ایران که در هنگام تاخت و تاز تازیان بکشور ما رسیده و رفته رفته الفبای پهلوی را از میان برد، الفبائی است که عربها از همنژادان خود نبطیان ، و اینان از ارامیان ، و اینان بنوبه ٔ خود از فینیقیان آموختند. در زمان متأخر همه ٔ سامی زبانان کوشیدند که نقص الفبای فینیقی را برکنار کنند و در ردیف حروف بی آوا علاماتی از برای حروف با آوا بوجود آوردند، اما این کوشش چاره ای نبخشید و تغییری دراین الفبا نداد، فقط علاماتی در بالا و پایین حروف بی آوا گذاشتند مانند: زبر و زیر و پیش ، یا فتحه و کسره و ضمه ، و گذاشتن این علامات هم اختیاری است آنچنانکه جای «ویل » الفبای یونانی را نگرفت . خط حبشی یا امهاری ، خطی که سامی زبانان و سامی نژادان حبشه از برای کتابت برگزیدند همان الفبای فینیقی الاصل است . در آنجا در تحت تأثیر نفوذ هندی خواستند نقیصه ٔ دیرین را برکنار کرده در الفبای خود ویل بوجود آورند، اما در عمل الفبای امهاری را بسیار دشوار کردند و یک قسم خط سیلابی ساختند. علامات ویل در این الفبا مانند ویلها در الفبای اروپاییان متحرک نیست بلکه جزء خود کنسن است آنچنانکه از برای هر یک کنسن (بی آوا) هفت علامت ویل (باآوا) مختلف دارند.

  24. یونانیان از برای نوشتن زبان خود الفبای فینیقی را برگزیدند. در داستان آنان کدمس شاهزاده ٔ فینیقی از صیدا هنر نوشتن را به یونانیان آموخت : زئوس خداوند بزرگ یونان به هیئت ورز گاو درآمده اروپا دختر اگنور پادشاه صیدا را ربوده از دریا گذشته بجزیره ٔ کرت آورد، در آنجا از او پسری آمد نامیده مینوس که نخستین پادشاه آن جزیره گردید، این کدمس در هنگام اقامت خود در یونان الفبای فینیقی را به مردمان آنجا آموخت . هردوت در پنج سده ٔ پیش از میلاد مینویسد: این فینیقیان که با کدمس آمده بودند هنگام اقامتشان در بئوتی بسا دانستنیها به یونانیان آموختند، بویژه حروف (الفبا) که بعقیده ٔ نگارنده ، پیش از آنان در یونان نمیشناختند. در آغاز این حروف را یونانیان مانند همه ٔ فینیقیان بکار بردند اما بعد بمقتضای زبان تغییری در آنها داده حروف هیئت دیگری پیدا کردند، در آن زمان در بسیاری از جاها در پیرامون یونانیان ، قبیله ٔ یون میزیست که حروف را از فینیقیان برگزیده بکار بردند و اندک تغییری در آنها دادند و آنان آنچنانکه سزاوار بود آن حروف را فینیقی نامیدند زیرا فینیقیان آنها را بیونان آورده بودند. ابن الندیم در الفهرست (چاپ مصر ص 23) نویسد: «قرأت فی بعض التواریخ القدیمة لم یکن الیونانیون یعرفون الخط فی القدیم حتی ورد رجلان من مصر یسمی احدهما «قیمس » والاَّخر «اغنور» و معهما ستة عشر حرفاً، فکتب بها الیونانیون ثم استنبط احدهما اربعة احرف فکتب بها ثم استنبط آخر یسمی سمونیدس اربعة آخر فصارت اربعاً و عشرین » – انتهی . ابن الندیم این داستان را درست یاد کرده : قیمس و اغنور همان گدمس و اگنور هستند. و سیمونیدس کسی است که در داستان پیدایش خط در یونان از او نام برده میشود همچنین پلامدس در داستان ، سازنده ٔ برخی از حروف یونانی است چنانکه پلوتارخس و پلینیوس نوشته اند چهار حرف را به الفبای قدیم پلامدس افزوده و چهار حرف دیگر را بعد سیمونیدس به آن اضافه کرده است و نامهای این هشت حرف نیز در نوشته های آنان معین شده است ، ولی پیداست که این را نیز باید جزءداستان بشمار آورد. فقط فرقی که میان داستان یونانی و نوشته ٔ ابن الندیم هست این است که آن دو مرد از فینیقیه بودند نه از مصر، و دیگر اینکه الفبای فینیقی دارای 22 نه 16 حرف است . آنچه از هرودت و دیودروس سیکولوس و دیگران درباره ٔ پیدایش خط در یونان گفته شده ارزش تاریخی ندارد، ولی همین داستان هم بخوبی گویاست که الفبا از سرزمین فینیقی بیونان درآمده است . یونانیان از همان هنگامی که الفبای فینیقی را برگزیدند به نقص آن برخوردند، همان نقصی را که یاد کردیم و مشرقیان به برکنار کردن آن کامیاب نشدند یونانیان بر کنار کرده حروف باآوا یا ویل ایجاد کردند. در کهنترین آثار کتبی آنان این ویلها دیده میشود و بکار بردن علامات حروف باآوا اجباری است و در ارزش با علامات حروف بی آوا یا کنسن یکسان هستند. از برای ایجاد ویلها برخی از حروف فینیقی را بکار بردند: اَ = a «آلفا» ، اِ =« eاپسیلون » ، ای = « iیوتا» ، اُ = O «امیکرن » از الف و هه و یود و عین فینیقی ساخته شده اند. از برای ویل او = U نیز حرف فینیقی واو بکار رفته و در پایان الفبای یونانی جای داده شده و آن را در مقابل اُ = O کوچک «امیکرن » ، او= U بزرگ «امگا» نامیده اند، و اینچنین از 22 حرف فینیقی ، 24 حرف الفبای یونانی برخاست . ترتیب حروف الفبای یونانی همان ترتیب حروف الفبای فینیقی است ، هر یک از حروف یونانی به استثنای برخی از ویلها به همان نام فینیقی خود نامیده شده است چون آلفا، بتا، گاما، دلتا و جز اینها. همچنین در آغاز یونانیان مانند فینیقیان این الفبا را از راست به چپ نوشتند و کهنترین نوشته های یونانی همه از راست به چپ نگاشته شده ، و چندی هم سیر خط مانند سیر گاوآهنی بوده در هنگام شیار، یعنی از راست به چپ در نخستین سطر، و از چپ به راست در دومین سطر. در سده ٔ پنجم پیش از میلاد سیر خط یونانی ثابت گشت و همیشه از چپ به راست نوشتند. حروف الفبای یونانی از حیث صوت در همه جای آن سرزمین یکسان نبوده ، برخی از آنها در جایی صوتی و در جای دیگر صوت دیگری داشت . نظر به مقتضیات لهجه های گوناگون یونانی ، بعضی از حروف فینیقی نزد یونانی زبانان تغییراتی یافت ، و با اصوات مخصوص آنان سازشی پیدا کرد اما بیشتر آن حروف آنچنان که بود با اصوات بومی خود بجای ماند. الفبای فینیقی با تغییراتی که در یونان یافت با بازرگانان و مهاجران به ایتالیا درآمد. اینان از زمان بسیار قدیم ، در میان سالهای 806 ق .م . به سرزمینهایی که بعدها، در سده ٔ دوم پیش از میلاد، ایتالیا نامیدند دست اندازی کردند. کومس شهری که به لاسیوم مرکز ایتالیا پیوسته ، اقامتگاه یونانیان مهاجر بود پس از آنکه لاسیوم در مرکز ایتالیا برتری یافت و به بخشهای دیگر ایتالیا فرمانروا گردید الفبائی که بدستیاری یونانیان شهر کومس به آنجا رسیده بود بجاهای دیگر آن سرزمین رفت و رواج گرفت ، و همین الفباست که بنام لاسیوم خوانده شده و لاتین گویند. الفبای لاتین با اقتدار امپراطوری روم سراسر اروپا را گرفت و تاکنون هم به اشکال مختلف وسیله ٔ نوشتن اروپاییان و آمریکاییان است . چنانکه دیده میشود الفبای فینیقی به هیئت الفبای عربی نیمی از کره ٔ زمین و به هیئت الفبای لاتین نیم دیگرآن را فراگرفته است . همچنین الفبای زبان سانسکریت که آن را دیوناگری نامند با 47 حرف خود از حروف فینیقی بوجود آمده است و هیئتهای گوناگون دیوناگری امروزه در آن سرزمین پهناور وسیله ٔ بقلم آوردن زبانهای آریایی و غیر آریایی آنجاست .ودا نامه ٔ دینی برهمنان که قدمت بخشی از آن تا دو هزار سال پیش از میلاد میرسد در قدیم نوشته نمیشد و مانند اوستا از سینه بسینه میگردید. پس از شناختن الفبای فینیقی و دانستن اینکه چگونه به یونان و رم راه یافت اینک می پردازیم به الفبای آرامی که در روزگار هخامنشیان در ایران رواج داشت .

  25. آرامیان از قبایل بدوی سامی نژاد سوریه در جنوب فلسطین در پیرامون کویر و مشرق رود اردن وبحرالمیت میزیستند. این شبانان چادرنشین و بیابان نورد از خویشاوندان نزدیک اسرائیلیان بودند و آنان را بغلط برخی کلدانیان خوانده اند. در حدود هزار سال پیش از میلاد آرامیان الفبای فینیقی را برگزیده بکار بردند و به هرجا که رفتند و به هر دیار که نفوذی یافتنداین الفبا را رواج دادند آنچنان که این خط فینیقی بدستیاری آرامیان رفته رفته خطوط میخی را که تا سده ٔ اول پیش از میلاد دوام کرد از میان برده ، جای آنها را گرفت ، ناگزیر خط آرامی در آغاز از برای یادداشتهای بازرگانی بکار رفت و سپس وسیله ٔ نوشتن همگان گردید. دبیران که الفبای فینیقی را آموخته بودند در آغاز نوشته های خود را به زبان فینیقی نگاشتند، هرچند که به آن زبان تسلط نداشتند اما چون این دو لهجه بسیار به همدیگر نزدیک بوده ، حاجت آنان برآورده میشد. پس از چندی همان الفبای فینیقی را آنچنان که بود از برای نوشتن لهجه ٔ مادری خود آرامی بکار بردند، اینچنین زبان آرامی که از ریشه و بن زبانهای سامی دیگر بود و آموختنش از برای مردمان سامی زبان دشوار نبوده است با خط آرامی که الفبائی ساده بوده و مانند الفبای فینیقی 22 حرف داشته سراسر کشورهای اقوام سامی نژاد را فراگرفت ، از مدیترانه تا پشتکوه (زاگرس ) و خلیج فارس زبان بین المللی آنان گردید چنانکه با ظهور اسلام و لشکرکشیهای عرب زبان ، عربی که باهمه ٔ زبانهای سامی بستگی دارد به آسانی در سرزمینهای اقوام سامی رواج یافت و آنها را از میان برد. (از کتاب فرهنگ ایران باستان تألیف پورداود صص 132 – 161به اختصار). و رجوع به فهرست مقالات تألیف ایرج افشار ص 578 و 579 تا 583 و مقدمه ٔ همین لغت نامه ص 28 و 110 و دائرة المعارف اسلام ج 1 ص 387 و فرهنگ ایران باستان صص 132 – 161 و سبک شناسی ج 1 صص 55 – 95 و ماده ٔخط و ابجد و ابتث و حرف و حروف و نسخ و نستعلیق و اوستائی و پهلوی و میخی در این لغت نامه شود.

  26. با درود
    متاسفانه در جدول آموزش حروف 4 حرف افتاده است لطف كنيد تصحيح نماييد.
    با تشكر

  27. حتي شعر هم حرف كم دارد

  28. سلام خسته نباشی میخاستم بدونم که:حروف الفبا32ست ولی سوالی پرسیدن که توی یک جمله 12حرفی میشه گنجوند میخاستم ببینم میدونین اون جمله جیه؟؟؟؟؟؟؟

  29. میخاستم بدونم 32تاحرف الفبارو میشه تویه جمله ی 12حرفی گنجوند؟؟؟؟اگه میشه ممنون میشم بگید اون جمله چیه؟؟؟